Wie jij als persoon bent, staat voorop. Niet je handicap.

In de maand van de liefde zet de redactie de schijnwerpers op een prachtig liefdespaar dat elkaar via zitvolleybal leerde kennen: René van der Slot en Aletta Slagter. Jarenlang speelden ze in de nationale teams. Hij als aanvaller/mid bij de heren, zij als spelverdeler bij de dames. In 2007 sloeg de vonk over. Hoe hebben ze elkaar leren kennen? In Sneek schuiven we aan tafel voor een interview over de liefde, doorzettingsvermogen, tegenslagen en leren genieten.

Het waren vooral anderen die zagen dat Aletta en René goed bij elkaar pasten. ‘Al in 2006 zeiden mensen uit de zitvolleybalwereld tegen me: “Is René geen leuke vent voor jou?” Maar ik kwam net uit een huwelijk van 25 jaar, mijn hoofd stond totaal niet naar een relatie. We vonden elkaar wel leuk, gingen soms samen naar een concert, aten samen, bespraken veel.’ Na een dag klussen aan het houten huis van René, was het uiteindelijk een buurman die hen bij elkaar bracht. “Nou heb ik jullie toch de hele dag aangehoord en bekeken”, zei hij. “Leg die verfkwast nou maar neer, pak en glas wijn, en heb ’t er eens over.”

Gezin Aletta & Rene

Twee gezinnen

De kinderen gaven de doorslag voor een echte relatie. Olivier (13) en Rosalie (17) van René en Luuk (18) en Anne (24) van Aletta vroegen over en weer naar elkaar. ‘In 2008 gingen we voor het eerst met z’n allen op vakantie, en in mei 2011 hebben we samen dit huis gekocht.’ Aletta vindt het nog steeds uniek en wonderbaarlijk dat het tussen de kinderen zo goed klikt. ‘Je kunt geluk niet afdwingen. En het is natuurlijk fijn om een maatje te hebben, maar het is nog leuker als je zielsveel van iemand kunt gaan houden.’

Fysieke tegenslagen

Het was niet allemaal rozengeur en maneschijn in de liefdesjaren. Aletta en René ondergingen beiden een aantal operaties. Dochter Anne die net als Aletta hypermobiel is, raakte tijdens een zitvolleybal wedstrijd fors geblesseerd aan haar schouder. En in september 2012 kregen ze de schrik van hun leven toen René na een intensieve training blauw aanliep en omviel. Pas na maanden ontdekten ze dat zijn hartklep niet goed functioneerde, en werd hij geopereerd. ‘Mooi nieuws, zou je denken, maar ik herstelde frustrerend langzaam. Als ik een rondje ging handbiken, keek ik alleen maar naar mijn klokje. Ik ging geen minuut sneller. Dat was confronterend.’

Tour de Eiffel a Paris

Leren genieten

De lat lag altijd hoog bij René. ‘Op mijn 15e, kreeg ik botkanker en is mijn rechterbovenbeen geamputeerd. Ik was vooral blij dat ik nog leefde en liet me nergens door tegenhouden. Zwemmen, skiën, waterbasketbal. Ik deed alles. Op hoog niveau. Ook voor mijn werk reisde ik de hele wereld over. En na die hartoperatie lukte het niet om sneller, beter te worden.’ Aletta: ‘Je dacht dat je hier net zo makkelijk overheen kon walsen als over je botkanker en je scheiding.’ René: ‘Dat ging dus niet. Ik moest leren genieten, vond de arts. Van het buiten zijn, van mijn familie, van niks doen, van de Friese wolken…’

Paralympics Athene

Jaren op topniveau

‘Als je lang op topniveau hebt gespeeld, is dat best moeilijk’, vertelt Aletta. ‘Je leert namelijk als de beste doorzetten, omgaan met tegenslagen, niet piepen. ‘Een tandje lager hoort daar niet bij, anders kun je ook nooit het niveau halen waarop wij speelden.’ Aletta en René leefden jaren voor de sport. Trainingen, wedstrijden, zitvolleybal ging altijd voor. Aletta: ‘Dat heeft mij en mijn kinderen ook veel gebracht. Zij gingen vaak mee naar internationale toernooien en zijn door hun hypermobiliteit ook gaan zitvolleyballen. Ook mijn baan in het onderwijs heb ik aan de sport te danken. Toen ik ging solliciteren, zeiden ze: “We hoeven je niet te vragen of je hard kunt werken en kunt doorzetten.” René merkte hetzelfde. Na zijn herstel had hij snel weer een nieuwe baan. ‘Je moet in deze dynamische sport tegen een stootje kunnen, de ander snel doorzien, iemand op waarde schatten los van uiterlijkheden. Wie jij als persoon bent, staat voorop. Niet je handicap.’

Enjoy

Tandje lager

Aletta stopte in 2005 met het nationale damesteam, een jaar na de zilveren medaille op de Paralympics in Athene. René viel in 2011 nog in tijdens een EK, maar doet het nu ook rustiger aan. Beiden spelen in competitieverband bij FDS. ‘In een wedstrijd ben ik nog net zo fanatiek als vroeger’, vertelt Aletta. ‘Je wilt gewoon winnen. Maar ons leven draait niet meer alleen om de sport, zoals destijds.’ René: ‘Het bijzondere is dat juist mijn hartoperatie, en misschien ook wel het plotselinge overlijden van Kees en Joze uit onze sportwereld, me deed beseffen dat ik niet altijd hoef te presteren. Ook niet als anderen vinden dat ik dat wel zou moeten doen. Zo zeil ik bijvoorbeeld sinds een paar jaar in een 2.4. Ze vroegen of ik kwam wedstrijdzeilen, maar ik doe het niet. Ik wil zeilen voor de lol. Alleen of samen met ons gezin, familie of vrienden die komen aanwaaien. Wat is er nou mooier dan met elkaar over de Friese meren te varen en te genieten van het samenzijn?’

Love is in the air?

Elke maand een inspirerend verhaal over een zitvolleyballer of supporter van zitvolleybal. Wat zijn de verhalen van deze persoon of personen binnen en buiten het veld!

Het verhaal van februari staat in het teken van de liefde en Valentijn is natuurlijk de dag om dit te vieren, uiten en/of bezegelen!
Benieuwd naar het interview van februari schrijf je dan in op de nieuwsbrief!

Wil je alvast iets bestellen voor je geliefde bestel dan VIA onze site en sponsor de sport Zitvolleybal. Meer informatie staat op de virtuele collectebus pagina!

Hoe verras jij je Valentijnsliefde dit jaar?

Check de site valentijngifts of een bloemetje natuurlijk!

Topbloemen.nl