Volle bak tijdens Valentijnstoernooi! Special Edition!

Valentijn_special edition

In de Houtense sporthal De Kruisboog is het zondag 14 februari een drukke boel. ’s Ochtends strijden 10 teams om de beker van het jaarlijkse Paravolley Vrouwentoernooi, waarbij dit jaar ook mannen van harte welkom zijn. ’s Middags staat een interland tussen het Nederlandse en Oekraïnse nationale dames zitvolleybalteam op het programma.

Spelers uit heel Nederland

Mannen, vrouwen, eredivisiespelers, eerste en tweede divisie spelers, militairen en sportieve familieleden uit heel Nederland staan op Valentijnsochtend al vroeg in de zaal. Ook studenten Sport & Beweging van ROC A’dam Zuid zijn van de partij, strak gekleed in het zwart, zodat ze herkenbaar zijn als scheidsrechter aan de zijkant van het veld. En de nationale speelsters zijn actief, als teamlid, coördinator of omroepster van de tussenstanden.

Dit jaar is een Special Edition omdat het Vrouwentoernooi organiseren op 6 maart, 2 dagen voor Internationale Vrouwendag, te kort dag was voor het kwalificatie toernooi in Hangzou, China en een toernooi met Valentijn kan natuurlijk niet zonder de partner!

P1020046

Fanatieke strijd op drie velden

Om 10.15 uur gaat het eerste potje van start. Verspreid over drie velden spelen de teams zeven wedstrijden voordat de beste vier doorgaan voor de beker. Er wordt enorm veel gelachen, maar minstens zo fanatiek gespeeld. Als er even rust is tussen de wedstrijden, verzamelen de spelers zich regelmatig om de wedstrijdtafel. Wie heeft er gewonnen? Wat is de stand? Uiteindelijk strijden eredivisieteams Nesselande en Bartje (met spelers van FDS Sneek) om de eerste plaats. Voor de derde plaats knokken het militairenteam Invictus en Amigo, een ervaren team van staande spelers. Nesselande gaat juichend naar huis met de beker!

Reacties & Ervaringen

Reactie nationaal speelster Jaaike:
‘Ik heb mijn familie uitgedaagd om vandaag mee te doen met het toernooi, dus vormden wij een familieteam. We zijn niet heel hoog geëindigd, maar hebben veel lol gehad. En, ze vonden het helemáál niet makkelijk. Dat vond ik dan weer mooi!’

Reactie Kelly, speler van het Invictus Team:
‘Het is de eerste keer dat ik aan een zitvolleybaltoernooi meedoe. Voor ons team is het een mooie kans om te trainen voor de Invictus Games, een internationaal toernooi voor militairen met een beperking. Ik heb helaas MS en daardoor 10 procent minder kracht op rechts. Voor Nederland kom ik uit voor het roeien en bankdrukken, daarnaast spelen we mee met een zitvolleybalteam.’

GewonnenReactie René, speler van FDS Sneek:
‘Leuk toernooi hoor! We hebben helaas net niet gewonnen, omdat we maar met drie eredivisiespelers de finale speelden, maar het was erg gezellig. En leuk dat dit keer ook mannen op het vrouwentoernooi welkom waren… Natuurlijk vanwege Valentijnsdag!’

Reactie Geri, speelster bij Olympia Ochten:
Ons team is elk jaar van de partij, dus nu ook! Het was harstikke gezellig en wat ik mooi vind: ik heb veel nieuwe mensen gezien, en dat is natuurlijk heel belangrijk voor het zitvolleybal. Hoe meer mensen het een keer proberen, hoe meer spelers we krijgen!’

Nieuwe beleidscoördinator zitvolleybal Hans Mater wil zitvolleybal laten groeien

Op zondag 22 november staat Hans Mater al om 11 uur ‘s ochtends in de sporthal van Houten. Een uur later start een zitvolleybalclinic voor de jeugd. Waar hij zijn tijd vandaan haalt, is een raadsel. Hans is sporttherapeut bij het Utrechtse revalidatiecentrum De Hoogstraat, bondscoach van het Nederlands Heren Zitvolleybalteam en sinds juli ook nog beleidscoördinator zitvolleybal. Waar komt zijn liefde voor de sport vandaan? En welke ideeën heeft hij om de sport te versterken?

Binnen een jaar bondscoach

‘Tja, de liefde voor de sport… Ik denk dat Joze Banfi uiteindelijk de aanjager is geweest. Ik heb zelf altijd op hoog niveau gevolleybald, dus als hij weer eens bij ons revalidatiecentrum op de Hoogstraat was, vroeg hij regelmatig of ik hem wilde assisteren als bondscoach van de heren. In februari 2013 was ik om. Ik vind de sport fantastisch. Het is snel en dynamisch, en vraagt net een andere techniek en tactiek dan bij staand volleybal. Ik had alleen niet verwacht dat ik het zo snel van Joze moest overnemen. In de zomer van 2013 overleed hij onverwachts en werd ik bondscoach.’

Professionalisering herenteamNHZT

In de bijna drie jaar dat Hans nu coach is, is zijn team enorm gegroeid. ‘We trainen hard, hebben een diëtiste ingeschakeld voor voedingsadvies, organiseren internationale wedstrijden om ons spel te verbeteren. We werken aan teambuilding, persoonlijke ontwikkeling en hebben zelfs een eigen site laten bouwen, waarmee we sponsorgeld werven voor onze ‘Road to Rio’, de paralympische spelen in 2016. Want helaas heeft zitvolleybal in Nederland nog geen A-status. De spelers krijgen geen geld, en een trainingsstage in het buitenland kost behoorlijk wat geld. Maar, we hebben inmiddels wél de B-status en zijn steeds meer zichtbaar in Nederland!’

Zitvolleybal naar topniveau

Juist door zijn ervaring als bondscoach ziet Hans dat het zitvolleybal in Nederland nog meer bekendheid kan krijgen en kan groeien. ‘In Brazilië bijvoorbeeld zitten ook oud-olympiërs in het zitvolleybalteam. Geblesseerde staande spelers of beachvolleyballers zijn een aanwinst voor het zitvolleybalteam. In het Nederlandse damesteam is Hong hiervan een voorbeeld; zij speelde in het verleden voor het Chinese volleybalteam op de Olympische spelen. In Nederland moeten de volleyballers het zitvolleybal veel makkelijker kunnen vinden.’

Ambities voor de toekomstfoto clinic

Hans heeft duidelijke en vooral praktische ambities om zitvolleybal te laten groeien:

  • Zichtbaarheid op internet: ‘Overal in Nederland staat zitvolleybal verstopt op websites. Bij Nevobo, maar ook bij de lokale volleybalverenigingen. We zijn nu alle contactgegevens van de zitvolleybalteams aan het verzamelen en willen die met één klik toegankelijk maken.’
  • Vertel over zitvolleybal: ‘Ik hoor maar al te vaak dat mensen niet wisten dat zitvolleybal bestaat of dat mensen denken dat zitvolleybal vanuit de rolstoel wordt gespeeld. Daarom heb ik zelf kortgeleden weer collega-bewegingsagogen op de vloer gezet, basisoefeningen aangereikt en uitleg gegeven voor welke diagnose zitvolleybal geschikt zou zijn. Zo kun je het onbekende bekend laten worden.’
  • Investeer in jeugd: ‘Zij zijn het paralympische team van de toekomst! Net als voor de volwassenen wil ik in 2016 aan het eind van de competitie ook een ‘final 4’ voor de jeugd organiseren. We hebben ook al een vraag uit Hongarije gekregen voor een jeugdtoernooi. Maar daar moeten we natuurlijk eerst voor trainen. Daarom probeer ik vanaf 2016 elke maand een team kinderen bij elkaar te krijgen in Houten voor techniektraining en kleine wedstrijdjes. Een gezonde doorstroming van jeugd, naar competitie/toernooien, B-selectie en de twee A-selecties is erg belangrijk. Daarmee zijn we nu met veel mensen aan de gang gegaan.’

1-2-3: Para! #Letsgofor…clinic Let go for...

Deze zondag, 22 november, is het Hans gelukt 8 enthousiaste jongens en meisjes bij elkaar te krijgen. Het is een bonte mix: 5 spelers met een beperking, een sportief broertje en 2 fanatieke spelers van Taurus die meespelen. Als ze vergeten bovenhands te spelen, roept Hans: ‘Weet je nog… [spreidt zijn vingers omhoog], tien cola bij de barman in het plafond. Hoog stuiteren, zittend verschuiven en hup, weer tien cola.’ Ook leren ze in het anderhalf uur overspelen, verplaatsen en smashen. Belandt de bal in een van de ringen die Hans heeft neergelegd, dan krijgen de spelers bonuspunten. Het was leuk! De afsluitende yell belooft wat: op naar het mooiste toernooi dat er bestaat, de paralympische spelen. ‘Gaan we voor 2024? Dan brullen we: 1-2-3, Para! Lets go for Rome, Parijs, Berlijn, Boedapest of Los Angeles 2024!

In één klap een ander leven “Door een bom (bij Jaaike)” of “een auto (bij Annelies)”

Jaaike Brandsma en Annelies van de Bilt zijn de twee laatste (zwarte) aanwinsten van het Nationaal dames zitvolleyteam. Positieve, nuchtere en vooral supergedreven dames die een nare overeenkomst hebben: in één klap, een split second, werd hun leven omvergeblazen. Annelies kopte, zoals ze het zelf zegt, in september 2012 de voorruit van een auto in. Zij kwam fietsend van rechts, maar kreeg geen voorrang. Jaaike raakte als militair op 10 juli 2007 zwaargewond tijdens een zelfmoordaanslag op een Afghaanse markt.

Annelies_Jaaike‘Ik heb geluk gehad.’ Het is een uitspraak die in beide interviews opvalt. Jaaike raakte door de zelfmoordaanslag gewond aan haar arm, verloor haar linkerbeen en liep een gehoorbeschadiging op. Annelies hield aan het auto-ongeluk een flinke hersenbeschadiging over, waardoor ze snel overbelast raakt, krachtverlies heeft aan de rechterkant van haar lichaam, moeilijker gaat praten, met haar been sleept en een gedeeltelijke verlamming in haar arm krijgt. Ze heeft bovendien een visuele beperking, ruikt en proeft niets meer en ervaart emoties niet bewust. Maar, zeggen beiden, ze hadden mazzel. Ze hadden hier ook níet kunnen zitten.

Toch geen kasplantje

Het ongeluk van Annelies was zo ernstig dat de artsen haar ouders op het hart drukten zich niet te haasten om naar het ziekenhuis te komen. ‘De bloedingen en knellingen in mijn hoofd moesten eerst afnemen, voordat ze konden zien welke schade was aangericht. Mijn neuroloog had verwacht dat ik er als een kasplantje uit zou komen.’ Maar nee. Annelies verraste iedereen en ging in haar revalidatie stap voor stap vooruit. ‘Mijn ouders, broertje, zusje, zwager en vrienden zijn ontzettend belangrijk voor me geweest. Ze hebben me bij iedere stap onvoorwaardelijk gesteund. Vier maanden verbleef ik intern bij revalidatiecentrum De Hoogstraat, daarna ben ik weer op mezelf gaan wonen en volgde ik nog zeven maanden dagbehandeling. Ik weet nog dat mijn moeder supertrots was toen ik na ongeveer drie maanden zelf weer een kop thee kon zetten.’

TatoeAnneliesage: Let it be

Annelies is blij met haar karakter. ‘Als ze zeggen dat ik iets niet kan, probeer ik het toch. Soms stoot ik daardoor mijn neus, maar dat vind ik fijner dan het niet te proberen.’ Die veerkracht en dat doorzettingsvermogen heeft ze ook wel nodig, want de feiten liegen er niet om: ‘Sinds het ongeluk kan ik geen licht, geluid of beweging meer filteren, waardoor ik bijzonder snel overprikkeld raak. Een hele dag is voor mij daardoor te lang, dus moet ik alles van tevoren plannen en tussentijds bijslapen. Ik ben 100% afgekeurd. Ik kan niet meer autorijden of met het openbaar vervoer reizen. En zoals nu, een interview houden in een koffiezaakje, is het enige dat ik vandaag kan doen.’ Het is zoals het is, vindt Annelies. Een jaar na haar ongeluk liet ze op haar arm tatoeëren: let it be. ‘Ik wil mezelf niet meer vergelijken met de Annelies van vóór het ongeluk. Mijn vriend vindt ook helemaal niet dat ik gehandicapt ben. Ik leef alleen in een ander ritme.’

jaike_kids

Liever een prothese

Ook Jaaike neemt het leven zoals het is. Vrijwel meteen na het ongeluk zette ze de knop om. In een interview bij Pauw en Witteman in mei 2008, een jaar na de aanslag, zit ze in uniform aan tafel en vertelt ze over het moment dat ze haar been verloor: ‘We liepen tijdens een missie in Afghanistan over de markt, toen anderhalve meter bij ons vandaan iemand zich opblies. Er was een knal, veel rook en gegil. Ook veel locals raakten gewond. Ik probeerde te staan, maar dat lukte niet. Rahmon, mijn buddy, lag naast me en kon niet meer zien.’ Jaaike doet direct waarvoor ze jarenlang is getraind: ze bindt een tourniquet om haar been om te voorkomen dat ze leegbloedt en zorgt dat zij en haar maten overleven. ‘Voor mij was het meteen duidelijk dat ik een prothese wilde. Dat loopt een stuk prettiger dan met een slepend been. Ik doe er alles mee: parachutespringen, abseilen, wakeboarden. Ik heb altijd al de neiging gehad me te bewijzen. Dat werd niet minder met een prothese.’

Sterke soulmate vinden

De bewijsdrang uit 2008 is met de jaren wel wat milder geworden. ‘Je moet mij nog altijd eerder temperen dan aanjagen, maar in een periode waarin mijn lichaam niet meewerkte en ik burn-out verschijnselen kreeg, heb ik mijn grenzen beter leren kennen. Ik draag mijn prothese nu ook niet meer altijd direct zichtbaar. En als ik na een avondje stappen minder stabiel loop, denk ik eerst na voordat ik de ware reden vertel. Je trekt toch een flinke rugzak open en daar moet iemand maar net tegen kunnen.’ Ze relativeert: ‘Je leert in elk geval een goede partner kiezen. Mijn soulmate heb ik ruim drie jaar geleden gevonden. Hij is net als ik militair, dus kent de risico’s van het vak en is zelf ook regelmatig langer van huis. We verwachten zelfs binnenkort ons eerste kind! Maar ik zie meer vrouwen in ons team met een sterke partner. De sport staat op 1. Dus hij moet wel tegen een stootje kunnen en niet elke minuut een sms’je sturen als je op trainingsstage bent.’

rio2016_paraolympics_detail

De weg naar Rio

Want dát zitvolleybal bij Jaaike en Annelies op één staat, is wel duidelijk. De weg naar Rio wordt door de meiden bijna als een mantra opgedreund. Ze trainen keihard voor het EK van 7 t/m 15 november 2015 in Podcetrtek (Slovenië) en de Intercontinental Cup van 17 t/m 23 maart 2016 in Tangqi Town, Hangzhpu City (China). Jaaike vindt het een wonder dat de sport nog zo klein en onbekend is. ‘Het is een fantastische teamsport. Ik heb het zelf pas na zeven jaar ontdekt. Per toeval. Ik deed in 2014 samen met andere Nederlandse militairen mee aan de Invictus Games en won een gouden plak met kogelstoten. We vonden het leuk om ook als team mee te doen met zitvolleyballen. Heerlijk was dat! Samen gaan voor één doel, elkaar versterken vanuit je eigen kracht…. Na drie uur trainen zit ik helemaal stuk. Op zulke momenten vergeet ik volledig dat ik een beperking heb. Ik kan helaas niet meer op missie, maar op deze manier kan ik wel mijn land dienen en met trots de vlag dragen.’

Wit, grijs, zwart

Jaaike is overduidelijk een zwarte speelster; ze mist een been. Annelies is bij het vorige WK voorlopig zwart gekeurd. Een half uur lang heeft ze allerlei oefeningen en testen moeten doen. ‘Het medisch dossier klopt niet met wat de keuringsartsen zien. Ze zien een normale jonge vrouw, terwijl ik… (Annelies trekt een scheve gezicht en maakt rare geluiden)… er zo uit zou moeten zien. De artsen durven daarom geen uitspraken over de toekomst te doen. Maar dat hersenweefsel komt echt niet meer terug… Ik kan één wedstrijd uitspelen, dat is het. Ik word ook altijd door mijn teamgenoten gehaald en gebracht voor een training.’ Ook het gesprek kost energie. Annelies zet halverwege haar bril op, zodat ze beter kan zien, en bij het afscheid nemen, komt haar rechterhand vertraagt omhoog. Het zij zo, dit wist zij van tevoren. ‘Het was toch een leuk gesprek? De rest van de dag kan ik herstellen.’

‘Ik zie wat de sport kan betekenen voor mensen’

Nieuw Tilburgs zitvolleybalteam heeft al ruim 15 spelers

Zitvolleybal op de kaart zetten? Laat dat maar over aan Casimir, Edgar en Peter van de Tilburgse vereniging Sarto. De drie musketiers van het zitvolleybal kregen binnen anderhalf jaar 18 mensen op de vloer. Ze gaan geen uitdaging uit de weg. Een clinic houden voor de jeugd? Meedoen aan de wereldrecordpoging tijdens het WK Beachvolleybal? Natuurlijk, waarom niet! Dus trainen ze in juni weer elke week buiten, met hun kont in het zand. Jij bent ook van harte welkom!

Sarto

Op dinsdagavond, 12 mei, 20.30u, is het gebrul al in de kleedkamer te horen. ‘Los! Ik! Ooow! Jaaaa!… 15-17.’ Acht mannen en vier vrouwen spelen een fanatiek potje zitvolleybal. Niks geen vriendschappelijke wedstrijd; als je even niet oplet, word je snoeihard van het veld gesmasht. Casimir Wernaart verklaart na de wedstrijd met een bezweet hoofd: “Zaterdag spelen we de bekerwedstrijd van de Regio Zuid tegen Olympia, dus wilden we nog wat posities testen.”

De missie van Casimir, Edgar en Peter

Een halfuurtje later zitten Casimir, Edgar en Peter fris gedoucht met bier en cola in de kantine. Ook teamgenoten Irene en Corrie schuiven aan. Het is een gezellige boel, maar tegelijkertijd zijn de heren bloedfanatiek. Ze hebben een missie. Zitvolleybal kan veel groter worden dan het nu is. Laten we beginnen bij hun eigen vereniging: hoe hebben zij binnen anderhalf jaar zo veel spelers kunnen werven?

Tip 1: beginnen!

De eerste tip is: als je een idee hebt, doe er dan wat mee. Bewegingsagoog Peter speelt bij zijn revalidatiecentrum regelmatig zitvolleybal om mensen weer te laten bewegen. Hij vond het vreemd dat de lokale volleybalverenigingen geen zittende variant aanboden, dus klopte hij in het voorjaar van 2013 aan bij de voorzitter van Sarto, de vereniging waar zijn dochter al jaren speelt. “Ik startte na de zomer met een clinic waar Alexander meteen op af kwam, onze speler van het eerste uur. Door een bedrijfsongeval was hij zijn been kwijtgeraakt, en hij had zin om weer te bewegen. Fietsen of hardlopen ging niet meer.”

Tip 2: werf actief

De volgende, ook best logische tip is: werf actief leden. Peter grapt: ‘Ik zeg weleens tegen de Nevobo: je moet er wel iets voor doen, die zitvolleyballers komen echt niet zomaar binnenlopen. Maar serieus, als jij niks doet, gebeurt er niks. En ik zie wat de sport kan betekenen voor mensen. Bij Corrie duurde het vroeger 20 seconden voordat ze weer overeind zat, nu zit ze binnen een paar seconden weer rechtop. De sport is goed voor je buik- en rugspieren en voor je balans en het vertrouwen in je lichaam. Dus als ik zie dat revaliderende mensen enthousiast zijn over de sport, vertel ik over onze trainingen bij Sarto.’ Casimir zag de oproep van Peter – via Sarto – in het najaar van 2013 online. ‘Ideaal! Ik heb 15 jaar staand gespeeld, maar een meniscusoperatie maakte duidelijk dat het geen sportknie meer was . Na die eerste training ben ik niet meer weggegaan. Ik ben een echte teamsporter. Het is een snelle sport en ik houd van de groepsprocessen, waarin je elkaar verder helpt en eh… (met een dikke smile) corrigeert.’

zitvolleybal competitie

Tip 3: ongegeneerd netwerken

Edgar werd de derde ‘musketier’. Waar Peter zijn netwerk heeft via het revalidatiecentrum, Casimir een held is in PR-en onlineactiviteiten, is Edgar een echt Sarto-man. Hij kent de vereniging door en door, weet wie hij kan vragen om de teams tijdelijk bij toernooien aan te vullen, en is ook op de hoogte van blessures. ‘Het is natuurlijk vreselijk als iemand de kantine binnenstrompelt of klaagt over blijvende rugpijn, maar wij maken er al snel een geintje van: “Nou, je bent welkom hoor. Wij spelen op dinsdagavond, half acht!”

En binnenkort fuseert Sarto met Triade-VCT. Ja, denk ik dan: dat is wéér een kans.’

Tip 4: deelnemen aan de competitie

Een belangrijke tip van Edgar is: zorg dat je meedoet aan de competities. ‘Wij draaien nu mee in de 1e Divisie, en we hopen volgend jaar tegen meer nog teams te spelen. Met alleen trainen houd je geen mensen binnen. Nieuwe spelers uit de Sarto-volleybalwereld neem ik altijd mee naar een competitiedag, een toernooi of wedstrijd. Dan zie je hoe intensief de sport is en ben je meteen af van het vooroordeel ‘gehandicaptensport’. Nieuwe zittende spelers houden vier toernooiwedstrijden niet vol, terwijl een van onze oudste speelsters, Joke van 67 jaar, dan nog monter een bal opslaat’.

Tip 5: reclame, reclame, reclame

Speelt Sarto voor de beker in de 1e Divisie, zoals zaterdag 16 mei, dan geeft Casimir de lokale krant een seintje. ‘Soms kunnen ze niet langskomen, maar willen ze wel een kort verslag plaatsen. Zeker als er mooie foto’s bij geleverd worden. Edgar heeft zijn fototips voor sportfotografie doorgegeven aan zijn vrouw. Zij is inmiddels onze ‘huisfotograaf’ geworden. Wedstrijden worden gefilmd, een verzoek om een korte documentaire wordt meteen ingewilligd en als er nieuws is, staat het op Facebook. Kijk maar eens op:
» Facebook – Zitvolleybal Tilburg.
» Demowedstrijd tegen VC Spaarnestad
» Training in Sporthal De Dongewijk
» Beach Zitvolleybal-training bij Were Di Beach

27sept_sarto

Tip 6: professioneel aanpakken

Voor Peter, Casimir en Edgar ligt de lat hoog. Als ze iets doen, doen ze het goed. Dus heeft Casimir subsidie aangevraagd bij de gemeente voor ‘vernieuwend sport- en beweegaanbod in de gemeente’. Met het geld kunnen ze ballen kopen, toernooien organiseren, een trainersopleiding financieren en reclame maken. De gedrevenheid van de mannen is ook al opgevallen bij de trainer van het Nederlands herenteam. ‘Hans Maters zag hoe enthousiast wij zaken oppakken, dus heeft hij gevraagd of wij in september ook een dag kunnen organiseren in de week dat het herenteam uit Bosnië en Herzegovina naar Nederland komt. Dus organiseren wij op 27 september een zitvolleybaltoernooi van 11-15u. Daarna kun je meteen de interland heren bijwonen tussen Nederland – Bosnië en Herzegovina van 16-18.30u. We maken er een echt feestje van! Dus zet maar in je agenda: 27 september, of nog beter: meld je aan als je wilt meedoen met het zitvolleybaltoernooi!’

zand_benen_160

Tip 7: organiseer activiteiten

Alsof het niet genoeg is, trainen acht spelers van Sarto in juni elke week buiten, met hun kont in het zand. Edgar: ‘Beachzitvolleybal is een heel ander spel. Je zit met vier spelers in 16 vierkante meter. De bal moet, via hard contact worden gepasst en over het net. Dat zijn de beachvolleybalregels. Dus trainen we daarvoor.’ Zaterdag 27 juni zitten drie Sarto-teams op het strand in Scheveningen om met duizenden andere spelers een nieuw wereldrecord neer te zetten. Doel? Met meer dan 3000 beachvolleyballers tegelijk op meer dan 300 velden spelen (zie ook: www.wereldrecordbeachvolleybal.nl). Twee weken later, op 11 juli, zijn ze ook van de partij tijdens het Beachvolleybaltoernooi in Zoutelande, waar het Para Beachvolley vorig jaar haar primeur beleefde.

Tip 8: doe mee!

Speel mee, doe mee, train mee of kom kijken bij het Tilburgse zitvolleybalteam!

  • Train op een vrijdagzomeravond in juni mee in het Tilburgse zand.
  • Kom het team op zaterdag 27 juni in Scheveningen aanmoedigen tijden het wereldrecord beachvolleyballen. Of kom anders naar het Beachvolleybaltoernooi in Zoutelande op 11 juli.
  • Meld jouw team(s) sowieso aan voor het toernooi voorafgaand aan de interland Nederland – Bosnië en Herzegovina op zondag 27 september.
  • En tot slot, voor wie doordeweeks zin heeft in een fanatieke zitvolleybaltraining (met ongetwijfeld een wedstrijdje): dinsdagavond, 19.30 uur, Sporthal De Dongewijk in Tilburg.
Heb je vragen of wil je je aanmelden? Stuur even een mailtje naar zitvolleybal@volleytilburg.nl

‘Wanneer kan ik naar de Paralympics?’

Niels heeft niet altijd zin in school, maar voor sporten kun je hem midden in de nacht wakker maken. Of het nou zwemmen, rolstoeltennis of zitvolleybal is. Hij barst van de energie, is razendsnel en heeft aan ambities geen gebrek. Het is niet de vraag óf hij naar de Paralympics gaat, maar wanneer, en met welke sport. Rolstoeltennis of zitvolleybal, denkt hij zelf.

10 boterhammen

Niels en NicoleIn 2020 is Niels 17 jaar. Dat lijkt hem een prima leeftijd om af te reizen naar Japan voor de Paralympics. ‘Dan moet je wel 10 boterhammen per dag eten’, grapt zijn moeder Nicole. Niels houdt niet zo van brood, wel van warm eten en tosti’s of worstenbroodjes. Hopelijk groeit hij daar ook van. Niels mist, met zijn 11 jaar, duidelijk romplengte om competitie zitvolleybal te kunnen spelen. ‘Hij vindt zitvolleybal harstikke leuk’, vertelt zijn moeder. ‘Hij heeft de ideale handicap voor deze sport en zonder zijn beenprotheses is hij razendsnel. Je ziet ‘m door de zaal vliegen…’ Niels rekt zich uit, zittend op de bank zonder protheses, met zijn handen in de lucht: ‘Maar om goed te kunnen blokken, heb ik lengte nodig.’

Meningokokkensepsis

Hoe komt het eigenlijk dat Niels geen benen (één onderbeen- en een bovenbeenamputatie) heeft, een paar vingertoppen mist en zijn armen vol brandwonden lijken te zitten? ‘Ik was één jaar en kreeg een bacterie’, antwoordt Niels. Er volgt een onuitgesproken ‘punt’. Nicole vult hem aan: ‘Hij kreeg meningokokkensepsis. Kort samengevat werden zijn bloedvaten daardoor poreus, waardoor het lichaam al het bloed bij de organen probeert te houden. Niels is binnen 24 uur 2x gereanimeerd.’ Ook Nicole pauzeert even. ‘Het was een ware nachtmerrie, en soms ervaar ik dat nog steeds. Maar dit kereltje geeft niet zomaar op. Hij is echt een vechter.’

C-diploma

NielsVoor Niels telt alleen vandaag. Hij is niet ziek. Hij voelt zich gezond. Nicole: ‘Ik zat te janken op de tribune toen hij zijn C-diploma haalde. Ik was zó trots. Maar Niels vindt het allemaal heel gewoon.’ Hans, de vriend van Nicole: ‘Hij verslaat mij regelmatig, hoor, met een potje voetbal.’ Niels haalt zijn schouders op. Mensen vinden het soms knap of stoer wat hij doet. Hij vindt al die aandacht maar niks. Hij probeert, met of zonder benen, aan zo veel mogelijk dingen mee te doen, net als zijn vele vriendjes in groep 8. Is de 4-daagse te ver op zijn protheses, dan doet hij een stuk op de loopfiets. Heeft hij op vakantie de rolstoel even niet bij zich en doen zijn benen zeer, dan is er altijd wel een rug die hem kan dragen. ‘We zijn behoorlijk creatief en inventief.’

Open dag Johan Cruijff Foundation

JCF en NevoboJuist omdat Niels zo meedraait in het gewone leven, was het puur toeval dat hij vorige zomer op een open dag van de Johan Cruijff Foundation belandde. Vriendjes van het rolstoeltennis gingen ernaartoe. Nicole: ‘De meeste van hen volgen speciaal onderwijs, dus ik heb de JFC gebeld met de vraag of Niels ook mocht komen. En natuurlijk was hij welkom. Juist!’ Het was een superleuke dag, vond Niels. ‘Je kon er allerlei sporten uitproberen. Basketbal, hockey, tennis, zitvolleybal…. Ik speel al langer rolstoeltennis. Daar ben ik goed in. Bij een toernooi in Stiphout, met rollers en hollers, heb ik samen met opa mijn moeder met 8-1 verslagen’, glundert hij. Bij het zitvolleybal voelde Niels zich vrij. ‘Ik heb mijn benen of rolstoel niet nodig.’

Clinics in Leersum

Via de JCF-dag belandde Niels op de Paralympische talentendag, waar hij clinics volgde van Nationale spelers Bjorn en Loek. Later deed hij mee met een zitvolleybaldag in Venray. En inmiddels zijn Niels en Nicole al zo’n 4 keer naar Leersum gereden voor de speciale clinics die Marieke en Karin opzetten voor de jeugd. Niels leert zo meer over de techniek van de sport. Het is een flinke rit voor Nicole, vanuit Stiphout, maar ze doet het graag. ‘Natuurlijk denk ik ook weleens: pfff. Zeker als we in die periode ook al een paar keer naar het Utrechtse revalidatiecentrum zijn geweest dat Niels’ benen maakt. Maar die meiden zijn zo enthousiast, en als ik dan dat blije koppie zie, dan is het de rit meer dan waard. Ik hoop dat ze ermee doorgaan en nog meer kinderen aansluiten. Voor Niels is het echt een ontdekking!’

Keuzes in sport en carrière

Indirect levert het zitvolleybal Nicole ook veel op. ‘In het kleine wereldje van Stiphout ben je al snel uitgekeken op de mogelijkheden en zou je bijna verstrikt raken in de beperkingen. Gelukkig laat de vader van een vriendje van Niels ook zien dat je met één been goed door het leven kan. Hij is fanatiek sporter, een bankdrukker op topniveau. Maar door de JCF en door de contacten bij het zitvolleybal hoor ik meer verhalen, krijg ik allerlei praktische tips en ontdekte ik dat Niels keuzes heeft. Niet alleen in de sport, maar ook in de rest van zijn carrière. Zo vertelde Loek bijvoorbeeld dat hij de sportacademie heeft gedaan. Met een handicap. Daar had ik nooit aan gedacht, maar dat kan dus wel. Dat zijn mooie vooruitzichten, naast natuurlijk het WK en de Paralympics. Als het aan Niels ligt, gaat hij daar naartoe. Niet als toeschouwer, zoals we in 2012 de Paralympics in Londen bezochten, maar als speler.’

Jeugdtrainingen zitvolleybal: INSTUIF

Begint het al te kriebelen en wil je zo snel mogelijk beginnen, kom dan op zondagochtend 1 maart naar Sporthal De Binder in Leersum en doe mee aan de sportinstuif! Voor de talententraining zijn we op zoek naar talenten van 10 jaar t/m 18 jaar, die balsporten heel leuk vinden en de ambitie hebben om op hoog niveau te gaan sporten! Meer informatie, lees dan snel verder…!

Jeugd zitvolleybal training: INSTUIF

Zondag 1 maart zitvolleybal sportinstuif!

Begint het al te kriebelen en wil je zo snel mogelijk beginnen, kom dan op zondagochtend 1 maart naar Sporthal De Binder in Leersum en doe mee aan de sportinstuif! Voor de talententraining zijn we op zoek naar talenten van 10 jaar t/m 18 jaar, die balsporten heel leuk vinden en de ambitie hebben om op hoog niveau te gaan sporten!

Downloaden (PDF, 739KB)

Meedoen! email: zitvolleybal@nevobo.nl

(klik op F5 bij niet laden document)

[huge_it_portfolio id=”5″]

‘Er is flink wat beweging gekomen in de zitvolleybalwereld’

Begin 2014 startten we de verhalenserie op zitvolleybal.com met een interview over Joze Banfi, de pater familias van de zitvolleybalwereld. Begin 2015 evalueren we met Elvira Stinissen, aanvoerder van het Nationaal damesteam, beleidscoördinator zitvolleybal bij Nevobo, beleidsmedewerker sport op het ministerie van VWS en sinds 2014 ook nog verkozen tot vice-voorzitter van de Atletencommissie van het Internationaal Paralympisch Comité (IPC). Hoe kijkt zij vanuit haar positie naar zitvolleybal? Heeft de sport in 2014 terrein gewonnen? En welke ambities zijn er voor 2015?

Nieuw leven in zitvolleybal

Elvira Stinissen

‘Ik denk dat we trots kunnen zijn op alle activiteiten afgelopen jaar’, zegt Elvira. ‘Je ziet op verschillende terreinen dat zitvolleybal nieuw leven is ingeblazen. Ik vind dat echt tof om te zien.’ Zo’n kleine twee jaar geleden was zitvolleybal nog een discussiestuk op de agenda van de Nevobo. Zit er nog groei in de sport, zijn er voldoende enthousiaste verenigingen die de kar willen trekken? Het antwoord was twijfelachtig ‘ja’. Elvira kreeg in mei 2013 twee jaar lang een dag in de week de kans om zitvolleybal structureel op de kaart te zetten.

Successen in 2014

Elvira_WillemHet vertrouwen van Nevobo heeft zijn vruchten afgeworpen. ‘Wie had ooit gedacht dat we in zo’n korte tijd een nieuwe competitievorm zouden opzetten, naast de huidige competitie?’ En dat was niet het enige succes, Elvira kan er zo nog een paar opsommen:

» ‘De steun van de Johan Cruijf Foundation, meteen in 2013, was fantastisch. Daardoor konden we zitvolleybal ook onder de aandacht brengen bij de jeugd.
» Het aantal verenigingen is toegenomen. Ook teams die deel uitmaken van een reguliere volleybalvereniging, een constructie die goed blijkt te werken.
» In 2014 kregen we een tweede sponsor die ons wilde steunen. De Dirk Kuijt Foundation sloot zich aan als partner van het NK Zitvolleybal.
» Het Nationale vrouwenteam kreeg er spelers bij na een succesvolle wervingsactie, en het mannenteam gaat er volle bak voor met een nieuwe sponsor.
» De bondscoaches Pim Scherpenzeel en Hans Mater gaan vol enthousiasme aan de slag met de nationale teams en proberen de verbinding te leggen met de breedtesport.
» Versterking in het BAT-zitvolleybal.
» En ook de start van deze site was er zonder alle vrije uurtjes van mijn man Willem en de steun van de gemeente Den Haag nooit gekomen.’

Dipmomentje in de zomer

Was het allemaal halleluja afgelopen jaar? Het antwoord is een langgerekte ‘nee’. ‘Het is ook heel hard werken. En ik ben altijd superpositief, maar in de zomer had ik wel even een dipmomentje. We hadden net de nieuwe competitie opgezet met een eerste en tweede divisie, ook omdat verenigingen hadden aangegeven dat ze dat een goed plan vonden, en toen schreven maar heel weinig teams zich in. Ik begreep daar niks van. We willen toch allemaal een succes maken van deze sport? En het competitie-element maakt de sport veel aantrekkelijker.’ Gelukkig merkt Elvira dat ze op zulke momenten niet alleen de kar hoeft te trekken. ‘Robin de Haan van Spaarnestad zette zijn schouders eronder en zorgde in samenwerking met de Nevobo voor de nieuwe competitievorm. Vooral voor startende teams een mooie manier om te gaan zitvolleyballen! Ook als je team niet compleet is, vinden we met elkaar wel oplossingen. En Karin Harmsen en nationale teamspeler Marieke de Ruijter pakken samen de jeugdtrainingen op voor jonge enthousiastelingen zoals Niels en Siebe. Hoe tof is dat?’

Ambities voor 2015Slider_zitvolleybal _inspireageneration

Conclusie: er is flink wat beweging gekomen in de zitvolleybalwereld. ‘De start is er’, vindt Elvira, ‘maar we zijn er nog lang niet.’ In mei 2015 loopt de opdracht bij Nevobo af, dus is het weer tijd om de balans op te maken. ‘Met de groei naar vier regiocoördinatoren hebben we een stevige basis en zijn er in heel Nederland aanspreekpunten en kartrekkers. Ik hoop dat we van daaruit verder kunnen bouwen. Aan een structurele vorm voor zitvolleybal bij bijvoorbeeld revalidatiecentra en mytylscholen. Aan nog meer verenigingen die aanhaken bij reguliere volleybalverenigingen. En ook aan een structurele plek bij Nevobo. Het zou mooi zijn als een medewerker zich 12 tot 16 uur per week inzet voor de sport. Van mij mag het ook iemand worden die zich inzet voor meerdere sporten. Je kunt dan veel beter van elkaar leren en profiteren. En ik hoop dat de verenigingen zo enthousiast blijven als ze nu zijn. Het is belangrijk dat ook de zitvolleyballers in Nederland zich blijven inzetten voor de sport. Alleen gezamenlijk gaan we hier echt een succes van maken!’

NK en dan EK

Elvira zou bijna vergeten dat ze op de eerste plaats topsporter is. ‘Mijn eigen ambities voor zitvolleybal? Het EK in september 2015 natuurlijk en daarna naar Rio in september 2016. Maar dan moeten we ons dus wel kwalificeren. Op het EK in september of de Intercontinental Cup in het voorjaar van 2016.’

Zitvolleybal spelers hebben een betere rompcontrole dan niet zitvolleybal spelers

Ongeveer 1,5 jaar geleden kreeg Hans Huisman, student aan de Vrije Universiteit Amsterdam, het verzoek om onderzoek te doen naar zitvolleybal. Aangezien hij op zoek was naar een afstudeeronderzoek voor de studie bewegingswetenschappen accepteerde hij het verzoek graag. Hieronder vindt u een samenvatting van het onderzoek. Uiteraard ontbreekt in deze samenvatting veel uitleg en nuance, er is immers slechts beperkt ruimte beschikbaar. Mocht u geïnteresseerd zijn in het volledige onderzoek, deze is het te downloaden op de pagina van het zitvolleybal beleid.

Na een analyse van het zitvolleybal werd besloten om te kijken naar de effecten van zitvolleybal op de rompcontrole (zowel de beweeglijkheid als nauwkeurigheid van de controle van de romp vallen hieronder). Dit omdat tijdens het zitvolleyballen veel bewegingen vanaf de heup gecontroleerd worden. Ook is rompcontrole belangrijk voor:

  • balans tijdens het zitten,
  • transfers naar en van een rolstoel en
  • functionele mobiliteit in het algemeen.

Door te kiezen voor deze focus konden we kijken of zitvolleybal eventueel nut zou hebben binnen het revalidatiecircuit. Mede hierom hebben we de volgende hypothese getest:

Zitvolleybalspelers hebben een betere rompcontrole dan niet zitvolleybalspelers?

Om rompcontrole te kunnen onderzoeken is gebruik gemaakt van een instabiele stoel, een stoel steunend op een halve bal (fig 1). Op deze stoel is stilzitten niet mogelijk en hoe beter iemand stil kan zitten op deze stoel, hoe beter zijn rompcontrole is. De hoeveelheid beweging werd gemeten met een versnellingsmeter op de rug, dit apparaatje sloeg elke gemaakte beweging op en uit deze gegevens werden verschillende variabelen berekend. Zodoende kon er een vergelijking gemaakt worden tussen verschillende proefpersonen.
Aangezien rompcontrole geen een dimensionaal concept is moesten proefpersonen verschillende taken uitvoeren. Deze taken waren: zo stil mogelijk zitten, zo ver mogelijk de armen opzij en naar voren strekken, een gewicht verplaatsen en een gewicht opvangen (zie video). De taken werden uitgevoerd door zitvolleyballers van de nationale teams en een controlegroep. Daarnaast werden er nog taken uitgevoerd die specifiek op zitvolleybal gericht waren, maar omdat hier verder niets uitkwam zullen deze hier niet besproken worden.

Instabiele_stoel

Figuur 1 Instabiele stoel

Voor de precieze resultaten verwijs ik door naar het officiële artikel  (Download beschikbare documenten en dan onderzoek rompstabiliteit), hier volsta ik met het geven van de conclusies. In de makkelijkste taak, het stil zitten werd geen verschil gevonden tussen de zitvolleyballers en controle. In de overige taken scoorden de zitvolleyballers beter dan de controle groep. Dit lijkt er op te duiden dat zitvolleybal een positief effect op rompcontrole, desalniettemin moeten er niet te hoge verwachtingen ontstaan. Het onderzoek was uitgevoerd bij de nationale top van zitvolleybal, dit kan het resultaat vertekend hebben. Daarnaast is het goed mogelijk dat alleen mensen met een goede rompcontrole de nationale top halen. Om sterkere uitspraken te kunnen doen is het noodzakelijk dat er meer onderzoek gedaan wordt.

Onderzoeker Hans Huisman

Momenteel is Hans op zoek naar werk in de richting van gezondheidszorg en bewegingswetenschappen. Zowel de beleidsmatige als de onderzoekskant hebben zijn interesse. Meer weten? Bekijk dan zijn LinkedIn profiel.

Begin gewoon!

Op maandagavond knallen, zweven en rollen de blauwgele ballen van VC Spaarnestad door de sporthal in Haarlem. Trainer Robin de Haan houdt tussen al zijn spelers het overzicht, coacht ze, fluit een wedstrijdje en speelt mee. Eerst anderhalf uur het team van de 2e divisie, daarna anderhalf uur het team van de 1e divisie. In totaal zo’n 21 spelers.

Gestart met 4

Het is niet altijd zo druk geweest in de zaal van Spaarnestad. Eind 2010 startte Robin met vier mensen een zitvolleybalteam. ‘Er was al een tijd geen zitvolleybalteam in Haarlem en ik wilde de sport weer nieuw leven inblazen. We begonnen op de eerste verdieping, in een klein gymzaaltje, zonder lift. Niet echt ideaal voor spelers met een handicap, maar je kunt wachten tot de situatie wel ideaal is of gewoon beginnen. Ik geloof in het laatste. Gewoon beginnen. Na anderhalf jaar waren we met twaalf man en werden we kampioen van de 2e klasse.’

spelerinaction

Fanatieke trainingen

In het afgelopen jaar groeide de groep tot 21 spelers en dus werd het tijd om er twee teams van te maken. Een recreatief team en een meer competitief team. Beide draaien dit seizoen mee in de competitie, respectievelijk in de 2e en de 1e divisie. Waar bij de 2e divisie het leren spelen en de gezelligheid voorop staan, gaat het er bij de 1e divisie fanatiek aan toe in de Haarlemse sporthal. Robin deelt spelers bewust in bij een oefening ‘aanvallen en verdedigen’, zodat ze van elkaar leren en elkaar uitdagen. De spelers zijn minstens zo fanatiek. Als een van hen een bal laat vliegen, brult een medespeler: ‘Je moet wel vechten voor die bal.’ Of: ‘Wie pakt ‘m?! Blijven praten! Blijven roepen!’. Na een halfuurtje training lopen de hoofden rood aan en staat het zweet op de voorhoofden. Tijd voor een korte pauze, met nieuwe tips en instructies.

Gemeleerd gezelschap

Fanatiek of niet, alle spelers zijn sociaal. De grappen vliegen over en weer, en tijdens de pauze maken ze een praatje en leggen ze uit waarom zij de sport beoefenen. De redenen zijn divers. Eén dame trainde voor de paralympics in Rio, maar moest haar zwemcarrière opgeven vanwege een blessure en koos voor zitvolleybal. Een andere dame heeft jaren gevolleybald, maar kan door knieproblemen niet meer staand spelen. Eén man heeft zijn prothese naast de bank liggen, terwijl de ander juist traint om sneller te bewegen mét benen. Het is een mooie mix: man en vrouw, jong en ouder, geblesseerd en niet geblesseerd, wel of geen prothese. Voor Robin is dat gemeleerde gezelschap belangrijk. ‘Het maakt zitvolleybal aantrekkelijker. Als je de sport wegzet als ‘gehandicaptensport’ wil niemand meer meedoen. Het is juist belangrijk om zo dicht mogelijk aan te kruipen tegen het reguliere volleybal. Dat heeft er bij ons voor gezorgd dat er ook ‘gewone volleyballers’ meedoen. Die doen zitvolleybal ernaast, omdat ze het gewoon een leuke sport vinden. Net als ik.’

trainer_robindehaan

Liefde voor de sport

Je moet de sport wel leren kennen, vindt Robin. ‘Voor mij was dat makkelijk. Ik speel al sinds mijn achtste volleybal, en zat als kind regelmatig op de tribune bij internationale zitvolleybaltoernooien waar mijn vader Jouke als bondscoach de mannen begeleidde. Dan zie je hoe mooi en intensief het spelletje is. Veel intensiever dan je zou denken. De afstanden zijn klein en je hebt weinig tijd om te bewegen, dus de balbaaninschatting is cruciaal. Als staande volleyballer heb je voordeel als je ook zitvolleybalt. Je kunt veel beter anticiperen op de bal. Dat enthousiasme probeer ik ook over te brengen bij de staande spelers in onze vereniging.’

Vooroordeel wegnemen

Niet iedereen is meteen om. ‘Pas als je het spel zelf speelt, ervaar je hoe leuk de sport is. Bij het jaarlijkse mixvolleybaltoernooi van Spaarnestad richten we daarom altijd een van de velden in als zitvolleybalveld. Elke speler belandt daardoor ook op dat veld. De eerste keer werd er gek naar gekeken, en sommigen weigerden zelfs mee te doen, tot ze merkten hoe uitdagend en leuk het spel was. Dan wordt de sport ineens een uitkomst voor spelers die vanwege een blessure niet meer staand kunnen volleyballen. Bij ons werkt deze aanpak goed. De mix van spelers maakt de sport aantrekkelijker voor spelers met een beperking. En we groeien nog steeds in aantal. Daardoor kunnen we tijdens trainingen regelmatig onderling een wedstrijdje spelen. Dat maakt de sport nog veel leuker.’

Robin_de_Haan

Tips van Robin:

» Begin gewoon. Wacht niet tot je 6 spelers hebt, maar ga lekker spelen en doe mee aan toernooien. Er zijn altijd wel teams die een of meerdere spelers willen uitlenen of je kunt je team uitbreiden met gelegenheidsspelers.
» Houd vol. Ga niet bij de pakken neerzitten als het even tegenzit of als je negatieve reacties krijgt van mensen die niet willen zien hoe leuk zitvolleybal is. Zorg dat je anderen enthousiasmeert en daardoor niet de enige bent die zitvolleybal promoot. Het heeft bij mij vier jaar geduurd om aan 21 spelers te komen, maar het is wel gelukt. Met dank aan een lange adem en het enthousiasme van mijn spelers.
» Integreer het team bij een reguliere volleybalvereniging. De drempel wordt daardoor voor iedereen lager: voor staande spelers en voor spelers met een beperking.