Nieuwe beleidscoördinator zitvolleybal Hans Mater wil zitvolleybal laten groeien

Op zondag 22 november staat Hans Mater al om 11 uur ‘s ochtends in de sporthal van Houten. Een uur later start een zitvolleybalclinic voor de jeugd. Waar hij zijn tijd vandaan haalt, is een raadsel. Hans is sporttherapeut bij het Utrechtse revalidatiecentrum De Hoogstraat, bondscoach van het Nederlands Heren Zitvolleybalteam en sinds juli ook nog beleidscoördinator zitvolleybal. Waar komt zijn liefde voor de sport vandaan? En welke ideeën heeft hij om de sport te versterken?

Binnen een jaar bondscoach

‘Tja, de liefde voor de sport… Ik denk dat Joze Banfi uiteindelijk de aanjager is geweest. Ik heb zelf altijd op hoog niveau gevolleybald, dus als hij weer eens bij ons revalidatiecentrum op de Hoogstraat was, vroeg hij regelmatig of ik hem wilde assisteren als bondscoach van de heren. In februari 2013 was ik om. Ik vind de sport fantastisch. Het is snel en dynamisch, en vraagt net een andere techniek en tactiek dan bij staand volleybal. Ik had alleen niet verwacht dat ik het zo snel van Joze moest overnemen. In de zomer van 2013 overleed hij onverwachts en werd ik bondscoach.’

Professionalisering herenteamNHZT

In de bijna drie jaar dat Hans nu coach is, is zijn team enorm gegroeid. ‘We trainen hard, hebben een diëtiste ingeschakeld voor voedingsadvies, organiseren internationale wedstrijden om ons spel te verbeteren. We werken aan teambuilding, persoonlijke ontwikkeling en hebben zelfs een eigen site laten bouwen, waarmee we sponsorgeld werven voor onze ‘Road to Rio’, de paralympische spelen in 2016. Want helaas heeft zitvolleybal in Nederland nog geen A-status. De spelers krijgen geen geld, en een trainingsstage in het buitenland kost behoorlijk wat geld. Maar, we hebben inmiddels wél de B-status en zijn steeds meer zichtbaar in Nederland!’

Zitvolleybal naar topniveau

Juist door zijn ervaring als bondscoach ziet Hans dat het zitvolleybal in Nederland nog meer bekendheid kan krijgen en kan groeien. ‘In Brazilië bijvoorbeeld zitten ook oud-olympiërs in het zitvolleybalteam. Geblesseerde staande spelers of beachvolleyballers zijn een aanwinst voor het zitvolleybalteam. In het Nederlandse damesteam is Hong hiervan een voorbeeld; zij speelde in het verleden voor het Chinese volleybalteam op de Olympische spelen. In Nederland moeten de volleyballers het zitvolleybal veel makkelijker kunnen vinden.’

Ambities voor de toekomstfoto clinic

Hans heeft duidelijke en vooral praktische ambities om zitvolleybal te laten groeien:

  • Zichtbaarheid op internet: ‘Overal in Nederland staat zitvolleybal verstopt op websites. Bij Nevobo, maar ook bij de lokale volleybalverenigingen. We zijn nu alle contactgegevens van de zitvolleybalteams aan het verzamelen en willen die met één klik toegankelijk maken.’
  • Vertel over zitvolleybal: ‘Ik hoor maar al te vaak dat mensen niet wisten dat zitvolleybal bestaat of dat mensen denken dat zitvolleybal vanuit de rolstoel wordt gespeeld. Daarom heb ik zelf kortgeleden weer collega-bewegingsagogen op de vloer gezet, basisoefeningen aangereikt en uitleg gegeven voor welke diagnose zitvolleybal geschikt zou zijn. Zo kun je het onbekende bekend laten worden.’
  • Investeer in jeugd: ‘Zij zijn het paralympische team van de toekomst! Net als voor de volwassenen wil ik in 2016 aan het eind van de competitie ook een ‘final 4’ voor de jeugd organiseren. We hebben ook al een vraag uit Hongarije gekregen voor een jeugdtoernooi. Maar daar moeten we natuurlijk eerst voor trainen. Daarom probeer ik vanaf 2016 elke maand een team kinderen bij elkaar te krijgen in Houten voor techniektraining en kleine wedstrijdjes. Een gezonde doorstroming van jeugd, naar competitie/toernooien, B-selectie en de twee A-selecties is erg belangrijk. Daarmee zijn we nu met veel mensen aan de gang gegaan.’

1-2-3: Para! #Letsgofor…clinic Let go for...

Deze zondag, 22 november, is het Hans gelukt 8 enthousiaste jongens en meisjes bij elkaar te krijgen. Het is een bonte mix: 5 spelers met een beperking, een sportief broertje en 2 fanatieke spelers van Taurus die meespelen. Als ze vergeten bovenhands te spelen, roept Hans: ‘Weet je nog… [spreidt zijn vingers omhoog], tien cola bij de barman in het plafond. Hoog stuiteren, zittend verschuiven en hup, weer tien cola.’ Ook leren ze in het anderhalf uur overspelen, verplaatsen en smashen. Belandt de bal in een van de ringen die Hans heeft neergelegd, dan krijgen de spelers bonuspunten. Het was leuk! De afsluitende yell belooft wat: op naar het mooiste toernooi dat er bestaat, de paralympische spelen. ‘Gaan we voor 2024? Dan brullen we: 1-2-3, Para! Lets go for Rome, Parijs, Berlijn, Boedapest of Los Angeles 2024!

‘Wanneer kan ik naar de Paralympics?’

Niels heeft niet altijd zin in school, maar voor sporten kun je hem midden in de nacht wakker maken. Of het nou zwemmen, rolstoeltennis of zitvolleybal is. Hij barst van de energie, is razendsnel en heeft aan ambities geen gebrek. Het is niet de vraag óf hij naar de Paralympics gaat, maar wanneer, en met welke sport. Rolstoeltennis of zitvolleybal, denkt hij zelf.

10 boterhammen

Niels en NicoleIn 2020 is Niels 17 jaar. Dat lijkt hem een prima leeftijd om af te reizen naar Japan voor de Paralympics. ‘Dan moet je wel 10 boterhammen per dag eten’, grapt zijn moeder Nicole. Niels houdt niet zo van brood, wel van warm eten en tosti’s of worstenbroodjes. Hopelijk groeit hij daar ook van. Niels mist, met zijn 11 jaar, duidelijk romplengte om competitie zitvolleybal te kunnen spelen. ‘Hij vindt zitvolleybal harstikke leuk’, vertelt zijn moeder. ‘Hij heeft de ideale handicap voor deze sport en zonder zijn beenprotheses is hij razendsnel. Je ziet ‘m door de zaal vliegen…’ Niels rekt zich uit, zittend op de bank zonder protheses, met zijn handen in de lucht: ‘Maar om goed te kunnen blokken, heb ik lengte nodig.’

Meningokokkensepsis

Hoe komt het eigenlijk dat Niels geen benen (één onderbeen- en een bovenbeenamputatie) heeft, een paar vingertoppen mist en zijn armen vol brandwonden lijken te zitten? ‘Ik was één jaar en kreeg een bacterie’, antwoordt Niels. Er volgt een onuitgesproken ‘punt’. Nicole vult hem aan: ‘Hij kreeg meningokokkensepsis. Kort samengevat werden zijn bloedvaten daardoor poreus, waardoor het lichaam al het bloed bij de organen probeert te houden. Niels is binnen 24 uur 2x gereanimeerd.’ Ook Nicole pauzeert even. ‘Het was een ware nachtmerrie, en soms ervaar ik dat nog steeds. Maar dit kereltje geeft niet zomaar op. Hij is echt een vechter.’

C-diploma

NielsVoor Niels telt alleen vandaag. Hij is niet ziek. Hij voelt zich gezond. Nicole: ‘Ik zat te janken op de tribune toen hij zijn C-diploma haalde. Ik was zó trots. Maar Niels vindt het allemaal heel gewoon.’ Hans, de vriend van Nicole: ‘Hij verslaat mij regelmatig, hoor, met een potje voetbal.’ Niels haalt zijn schouders op. Mensen vinden het soms knap of stoer wat hij doet. Hij vindt al die aandacht maar niks. Hij probeert, met of zonder benen, aan zo veel mogelijk dingen mee te doen, net als zijn vele vriendjes in groep 8. Is de 4-daagse te ver op zijn protheses, dan doet hij een stuk op de loopfiets. Heeft hij op vakantie de rolstoel even niet bij zich en doen zijn benen zeer, dan is er altijd wel een rug die hem kan dragen. ‘We zijn behoorlijk creatief en inventief.’

Open dag Johan Cruijff Foundation

JCF en NevoboJuist omdat Niels zo meedraait in het gewone leven, was het puur toeval dat hij vorige zomer op een open dag van de Johan Cruijff Foundation belandde. Vriendjes van het rolstoeltennis gingen ernaartoe. Nicole: ‘De meeste van hen volgen speciaal onderwijs, dus ik heb de JFC gebeld met de vraag of Niels ook mocht komen. En natuurlijk was hij welkom. Juist!’ Het was een superleuke dag, vond Niels. ‘Je kon er allerlei sporten uitproberen. Basketbal, hockey, tennis, zitvolleybal…. Ik speel al langer rolstoeltennis. Daar ben ik goed in. Bij een toernooi in Stiphout, met rollers en hollers, heb ik samen met opa mijn moeder met 8-1 verslagen’, glundert hij. Bij het zitvolleybal voelde Niels zich vrij. ‘Ik heb mijn benen of rolstoel niet nodig.’

Clinics in Leersum

Via de JCF-dag belandde Niels op de Paralympische talentendag, waar hij clinics volgde van Nationale spelers Bjorn en Loek. Later deed hij mee met een zitvolleybaldag in Venray. En inmiddels zijn Niels en Nicole al zo’n 4 keer naar Leersum gereden voor de speciale clinics die Marieke en Karin opzetten voor de jeugd. Niels leert zo meer over de techniek van de sport. Het is een flinke rit voor Nicole, vanuit Stiphout, maar ze doet het graag. ‘Natuurlijk denk ik ook weleens: pfff. Zeker als we in die periode ook al een paar keer naar het Utrechtse revalidatiecentrum zijn geweest dat Niels’ benen maakt. Maar die meiden zijn zo enthousiast, en als ik dan dat blije koppie zie, dan is het de rit meer dan waard. Ik hoop dat ze ermee doorgaan en nog meer kinderen aansluiten. Voor Niels is het echt een ontdekking!’

Keuzes in sport en carrière

Indirect levert het zitvolleybal Nicole ook veel op. ‘In het kleine wereldje van Stiphout ben je al snel uitgekeken op de mogelijkheden en zou je bijna verstrikt raken in de beperkingen. Gelukkig laat de vader van een vriendje van Niels ook zien dat je met één been goed door het leven kan. Hij is fanatiek sporter, een bankdrukker op topniveau. Maar door de JCF en door de contacten bij het zitvolleybal hoor ik meer verhalen, krijg ik allerlei praktische tips en ontdekte ik dat Niels keuzes heeft. Niet alleen in de sport, maar ook in de rest van zijn carrière. Zo vertelde Loek bijvoorbeeld dat hij de sportacademie heeft gedaan. Met een handicap. Daar had ik nooit aan gedacht, maar dat kan dus wel. Dat zijn mooie vooruitzichten, naast natuurlijk het WK en de Paralympics. Als het aan Niels ligt, gaat hij daar naartoe. Niet als toeschouwer, zoals we in 2012 de Paralympics in Londen bezochten, maar als speler.’

Jeugdtrainingen zitvolleybal: INSTUIF

Begint het al te kriebelen en wil je zo snel mogelijk beginnen, kom dan op zondagochtend 1 maart naar Sporthal De Binder in Leersum en doe mee aan de sportinstuif! Voor de talententraining zijn we op zoek naar talenten van 10 jaar t/m 18 jaar, die balsporten heel leuk vinden en de ambitie hebben om op hoog niveau te gaan sporten! Meer informatie, lees dan snel verder…!

Jeugd zitvolleybal training: INSTUIF

Zondag 1 maart zitvolleybal sportinstuif!

Begint het al te kriebelen en wil je zo snel mogelijk beginnen, kom dan op zondagochtend 1 maart naar Sporthal De Binder in Leersum en doe mee aan de sportinstuif! Voor de talententraining zijn we op zoek naar talenten van 10 jaar t/m 18 jaar, die balsporten heel leuk vinden en de ambitie hebben om op hoog niveau te gaan sporten!

Downloaden (PDF, 739KB)

Meedoen! email: zitvolleybal@nevobo.nl

(klik op F5 bij niet laden document)

[huge_it_portfolio id=”5″]

‘Er is flink wat beweging gekomen in de zitvolleybalwereld’

Begin 2014 startten we de verhalenserie op zitvolleybal.com met een interview over Joze Banfi, de pater familias van de zitvolleybalwereld. Begin 2015 evalueren we met Elvira Stinissen, aanvoerder van het Nationaal damesteam, beleidscoördinator zitvolleybal bij Nevobo, beleidsmedewerker sport op het ministerie van VWS en sinds 2014 ook nog verkozen tot vice-voorzitter van de Atletencommissie van het Internationaal Paralympisch Comité (IPC). Hoe kijkt zij vanuit haar positie naar zitvolleybal? Heeft de sport in 2014 terrein gewonnen? En welke ambities zijn er voor 2015?

Nieuw leven in zitvolleybal

Elvira Stinissen

‘Ik denk dat we trots kunnen zijn op alle activiteiten afgelopen jaar’, zegt Elvira. ‘Je ziet op verschillende terreinen dat zitvolleybal nieuw leven is ingeblazen. Ik vind dat echt tof om te zien.’ Zo’n kleine twee jaar geleden was zitvolleybal nog een discussiestuk op de agenda van de Nevobo. Zit er nog groei in de sport, zijn er voldoende enthousiaste verenigingen die de kar willen trekken? Het antwoord was twijfelachtig ‘ja’. Elvira kreeg in mei 2013 twee jaar lang een dag in de week de kans om zitvolleybal structureel op de kaart te zetten.

Successen in 2014

Elvira_WillemHet vertrouwen van Nevobo heeft zijn vruchten afgeworpen. ‘Wie had ooit gedacht dat we in zo’n korte tijd een nieuwe competitievorm zouden opzetten, naast de huidige competitie?’ En dat was niet het enige succes, Elvira kan er zo nog een paar opsommen:

» ‘De steun van de Johan Cruijf Foundation, meteen in 2013, was fantastisch. Daardoor konden we zitvolleybal ook onder de aandacht brengen bij de jeugd.
» Het aantal verenigingen is toegenomen. Ook teams die deel uitmaken van een reguliere volleybalvereniging, een constructie die goed blijkt te werken.
» In 2014 kregen we een tweede sponsor die ons wilde steunen. De Dirk Kuijt Foundation sloot zich aan als partner van het NK Zitvolleybal.
» Het Nationale vrouwenteam kreeg er spelers bij na een succesvolle wervingsactie, en het mannenteam gaat er volle bak voor met een nieuwe sponsor.
» De bondscoaches Pim Scherpenzeel en Hans Mater gaan vol enthousiasme aan de slag met de nationale teams en proberen de verbinding te leggen met de breedtesport.
» Versterking in het BAT-zitvolleybal.
» En ook de start van deze site was er zonder alle vrije uurtjes van mijn man Willem en de steun van de gemeente Den Haag nooit gekomen.’

Dipmomentje in de zomer

Was het allemaal halleluja afgelopen jaar? Het antwoord is een langgerekte ‘nee’. ‘Het is ook heel hard werken. En ik ben altijd superpositief, maar in de zomer had ik wel even een dipmomentje. We hadden net de nieuwe competitie opgezet met een eerste en tweede divisie, ook omdat verenigingen hadden aangegeven dat ze dat een goed plan vonden, en toen schreven maar heel weinig teams zich in. Ik begreep daar niks van. We willen toch allemaal een succes maken van deze sport? En het competitie-element maakt de sport veel aantrekkelijker.’ Gelukkig merkt Elvira dat ze op zulke momenten niet alleen de kar hoeft te trekken. ‘Robin de Haan van Spaarnestad zette zijn schouders eronder en zorgde in samenwerking met de Nevobo voor de nieuwe competitievorm. Vooral voor startende teams een mooie manier om te gaan zitvolleyballen! Ook als je team niet compleet is, vinden we met elkaar wel oplossingen. En Karin Harmsen en nationale teamspeler Marieke de Ruijter pakken samen de jeugdtrainingen op voor jonge enthousiastelingen zoals Niels en Siebe. Hoe tof is dat?’

Ambities voor 2015Slider_zitvolleybal _inspireageneration

Conclusie: er is flink wat beweging gekomen in de zitvolleybalwereld. ‘De start is er’, vindt Elvira, ‘maar we zijn er nog lang niet.’ In mei 2015 loopt de opdracht bij Nevobo af, dus is het weer tijd om de balans op te maken. ‘Met de groei naar vier regiocoördinatoren hebben we een stevige basis en zijn er in heel Nederland aanspreekpunten en kartrekkers. Ik hoop dat we van daaruit verder kunnen bouwen. Aan een structurele vorm voor zitvolleybal bij bijvoorbeeld revalidatiecentra en mytylscholen. Aan nog meer verenigingen die aanhaken bij reguliere volleybalverenigingen. En ook aan een structurele plek bij Nevobo. Het zou mooi zijn als een medewerker zich 12 tot 16 uur per week inzet voor de sport. Van mij mag het ook iemand worden die zich inzet voor meerdere sporten. Je kunt dan veel beter van elkaar leren en profiteren. En ik hoop dat de verenigingen zo enthousiast blijven als ze nu zijn. Het is belangrijk dat ook de zitvolleyballers in Nederland zich blijven inzetten voor de sport. Alleen gezamenlijk gaan we hier echt een succes van maken!’

NK en dan EK

Elvira zou bijna vergeten dat ze op de eerste plaats topsporter is. ‘Mijn eigen ambities voor zitvolleybal? Het EK in september 2015 natuurlijk en daarna naar Rio in september 2016. Maar dan moeten we ons dus wel kwalificeren. Op het EK in september of de Intercontinental Cup in het voorjaar van 2016.’

Zitvolleybal spelers hebben een betere rompcontrole dan niet zitvolleybal spelers

Ongeveer 1,5 jaar geleden kreeg Hans Huisman, student aan de Vrije Universiteit Amsterdam, het verzoek om onderzoek te doen naar zitvolleybal. Aangezien hij op zoek was naar een afstudeeronderzoek voor de studie bewegingswetenschappen accepteerde hij het verzoek graag. Hieronder vindt u een samenvatting van het onderzoek. Uiteraard ontbreekt in deze samenvatting veel uitleg en nuance, er is immers slechts beperkt ruimte beschikbaar. Mocht u geïnteresseerd zijn in het volledige onderzoek, deze is het te downloaden op de pagina van het zitvolleybal beleid.

Na een analyse van het zitvolleybal werd besloten om te kijken naar de effecten van zitvolleybal op de rompcontrole (zowel de beweeglijkheid als nauwkeurigheid van de controle van de romp vallen hieronder). Dit omdat tijdens het zitvolleyballen veel bewegingen vanaf de heup gecontroleerd worden. Ook is rompcontrole belangrijk voor:

  • balans tijdens het zitten,
  • transfers naar en van een rolstoel en
  • functionele mobiliteit in het algemeen.

Door te kiezen voor deze focus konden we kijken of zitvolleybal eventueel nut zou hebben binnen het revalidatiecircuit. Mede hierom hebben we de volgende hypothese getest:

Zitvolleybalspelers hebben een betere rompcontrole dan niet zitvolleybalspelers?

Om rompcontrole te kunnen onderzoeken is gebruik gemaakt van een instabiele stoel, een stoel steunend op een halve bal (fig 1). Op deze stoel is stilzitten niet mogelijk en hoe beter iemand stil kan zitten op deze stoel, hoe beter zijn rompcontrole is. De hoeveelheid beweging werd gemeten met een versnellingsmeter op de rug, dit apparaatje sloeg elke gemaakte beweging op en uit deze gegevens werden verschillende variabelen berekend. Zodoende kon er een vergelijking gemaakt worden tussen verschillende proefpersonen.
Aangezien rompcontrole geen een dimensionaal concept is moesten proefpersonen verschillende taken uitvoeren. Deze taken waren: zo stil mogelijk zitten, zo ver mogelijk de armen opzij en naar voren strekken, een gewicht verplaatsen en een gewicht opvangen (zie video). De taken werden uitgevoerd door zitvolleyballers van de nationale teams en een controlegroep. Daarnaast werden er nog taken uitgevoerd die specifiek op zitvolleybal gericht waren, maar omdat hier verder niets uitkwam zullen deze hier niet besproken worden.

Instabiele_stoel

Figuur 1 Instabiele stoel

Voor de precieze resultaten verwijs ik door naar het officiële artikel  (Download beschikbare documenten en dan onderzoek rompstabiliteit), hier volsta ik met het geven van de conclusies. In de makkelijkste taak, het stil zitten werd geen verschil gevonden tussen de zitvolleyballers en controle. In de overige taken scoorden de zitvolleyballers beter dan de controle groep. Dit lijkt er op te duiden dat zitvolleybal een positief effect op rompcontrole, desalniettemin moeten er niet te hoge verwachtingen ontstaan. Het onderzoek was uitgevoerd bij de nationale top van zitvolleybal, dit kan het resultaat vertekend hebben. Daarnaast is het goed mogelijk dat alleen mensen met een goede rompcontrole de nationale top halen. Om sterkere uitspraken te kunnen doen is het noodzakelijk dat er meer onderzoek gedaan wordt.

Onderzoeker Hans Huisman

Momenteel is Hans op zoek naar werk in de richting van gezondheidszorg en bewegingswetenschappen. Zowel de beleidsmatige als de onderzoekskant hebben zijn interesse. Meer weten? Bekijk dan zijn LinkedIn profiel.

Wie jij als persoon bent, staat voorop. Niet je handicap.

In de maand van de liefde zet de redactie de schijnwerpers op een prachtig liefdespaar dat elkaar via zitvolleybal leerde kennen: René van der Slot en Aletta Slagter. Jarenlang speelden ze in de nationale teams. Hij als aanvaller/mid bij de heren, zij als spelverdeler bij de dames. In 2007 sloeg de vonk over. Hoe hebben ze elkaar leren kennen? In Sneek schuiven we aan tafel voor een interview over de liefde, doorzettingsvermogen, tegenslagen en leren genieten.

Het waren vooral anderen die zagen dat Aletta en René goed bij elkaar pasten. ‘Al in 2006 zeiden mensen uit de zitvolleybalwereld tegen me: “Is René geen leuke vent voor jou?” Maar ik kwam net uit een huwelijk van 25 jaar, mijn hoofd stond totaal niet naar een relatie. We vonden elkaar wel leuk, gingen soms samen naar een concert, aten samen, bespraken veel.’ Na een dag klussen aan het houten huis van René, was het uiteindelijk een buurman die hen bij elkaar bracht. “Nou heb ik jullie toch de hele dag aangehoord en bekeken”, zei hij. “Leg die verfkwast nou maar neer, pak en glas wijn, en heb ’t er eens over.”

Gezin Aletta & Rene

Twee gezinnen

De kinderen gaven de doorslag voor een echte relatie. Olivier (13) en Rosalie (17) van René en Luuk (18) en Anne (24) van Aletta vroegen over en weer naar elkaar. ‘In 2008 gingen we voor het eerst met z’n allen op vakantie, en in mei 2011 hebben we samen dit huis gekocht.’ Aletta vindt het nog steeds uniek en wonderbaarlijk dat het tussen de kinderen zo goed klikt. ‘Je kunt geluk niet afdwingen. En het is natuurlijk fijn om een maatje te hebben, maar het is nog leuker als je zielsveel van iemand kunt gaan houden.’

Fysieke tegenslagen

Het was niet allemaal rozengeur en maneschijn in de liefdesjaren. Aletta en René ondergingen beiden een aantal operaties. Dochter Anne die net als Aletta hypermobiel is, raakte tijdens een zitvolleybal wedstrijd fors geblesseerd aan haar schouder. En in september 2012 kregen ze de schrik van hun leven toen René na een intensieve training blauw aanliep en omviel. Pas na maanden ontdekten ze dat zijn hartklep niet goed functioneerde, en werd hij geopereerd. ‘Mooi nieuws, zou je denken, maar ik herstelde frustrerend langzaam. Als ik een rondje ging handbiken, keek ik alleen maar naar mijn klokje. Ik ging geen minuut sneller. Dat was confronterend.’

Tour de Eiffel a Paris

Leren genieten

De lat lag altijd hoog bij René. ‘Op mijn 15e, kreeg ik botkanker en is mijn rechterbovenbeen geamputeerd. Ik was vooral blij dat ik nog leefde en liet me nergens door tegenhouden. Zwemmen, skiën, waterbasketbal. Ik deed alles. Op hoog niveau. Ook voor mijn werk reisde ik de hele wereld over. En na die hartoperatie lukte het niet om sneller, beter te worden.’ Aletta: ‘Je dacht dat je hier net zo makkelijk overheen kon walsen als over je botkanker en je scheiding.’ René: ‘Dat ging dus niet. Ik moest leren genieten, vond de arts. Van het buiten zijn, van mijn familie, van niks doen, van de Friese wolken…’

Paralympics Athene

Jaren op topniveau

‘Als je lang op topniveau hebt gespeeld, is dat best moeilijk’, vertelt Aletta. ‘Je leert namelijk als de beste doorzetten, omgaan met tegenslagen, niet piepen. ‘Een tandje lager hoort daar niet bij, anders kun je ook nooit het niveau halen waarop wij speelden.’ Aletta en René leefden jaren voor de sport. Trainingen, wedstrijden, zitvolleybal ging altijd voor. Aletta: ‘Dat heeft mij en mijn kinderen ook veel gebracht. Zij gingen vaak mee naar internationale toernooien en zijn door hun hypermobiliteit ook gaan zitvolleyballen. Ook mijn baan in het onderwijs heb ik aan de sport te danken. Toen ik ging solliciteren, zeiden ze: “We hoeven je niet te vragen of je hard kunt werken en kunt doorzetten.” René merkte hetzelfde. Na zijn herstel had hij snel weer een nieuwe baan. ‘Je moet in deze dynamische sport tegen een stootje kunnen, de ander snel doorzien, iemand op waarde schatten los van uiterlijkheden. Wie jij als persoon bent, staat voorop. Niet je handicap.’

Enjoy

Tandje lager

Aletta stopte in 2005 met het nationale damesteam, een jaar na de zilveren medaille op de Paralympics in Athene. René viel in 2011 nog in tijdens een EK, maar doet het nu ook rustiger aan. Beiden spelen in competitieverband bij FDS. ‘In een wedstrijd ben ik nog net zo fanatiek als vroeger’, vertelt Aletta. ‘Je wilt gewoon winnen. Maar ons leven draait niet meer alleen om de sport, zoals destijds.’ René: ‘Het bijzondere is dat juist mijn hartoperatie, en misschien ook wel het plotselinge overlijden van Kees en Joze uit onze sportwereld, me deed beseffen dat ik niet altijd hoef te presteren. Ook niet als anderen vinden dat ik dat wel zou moeten doen. Zo zeil ik bijvoorbeeld sinds een paar jaar in een 2.4. Ze vroegen of ik kwam wedstrijdzeilen, maar ik doe het niet. Ik wil zeilen voor de lol. Alleen of samen met ons gezin, familie of vrienden die komen aanwaaien. Wat is er nou mooier dan met elkaar over de Friese meren te varen en te genieten van het samenzijn?’

Love is in the air?

Elke maand een inspirerend verhaal over een zitvolleyballer of supporter van zitvolleybal. Wat zijn de verhalen van deze persoon of personen binnen en buiten het veld!

Het verhaal van februari staat in het teken van de liefde en Valentijn is natuurlijk de dag om dit te vieren, uiten en/of bezegelen!
Benieuwd naar het interview van februari schrijf je dan in op de nieuwsbrief!

Wil je alvast iets bestellen voor je geliefde bestel dan VIA onze site en sponsor de sport Zitvolleybal. Meer informatie staat op de virtuele collectebus pagina!

Hoe verras jij je Valentijnsliefde dit jaar?

Check de site valentijngifts of een bloemetje natuurlijk!

Topbloemen.nl

Kijk naar wat je wél kunt!

‘Kan ik niet’, stond niet in het woordenboek van Joze Banfi. Als je iets niet probeert, weet je nooit of je het überhaupt kunt en leuk vindt. Alles wat de ‘Johan Cruijff van het zitvolleybal’ deed, deed hij met 200% inzet en overgave. Hij speelde meerdere sporten, won dozen vol medailles en reisde over de hele wereld als speler en bondscoach. Afgelopen zomer overleed hij veel te jong aan een hartaanval. Zijn vrouw Jeannette en zijn drie zoons Marko (24), Thomas (20) en Sven (20) vertellen met veel humor, liefde en nuchterheid over Joze, en wat zitvolleybal voor hem betekende.

Medisch wonder

Het is nog maar vijf maanden geleden dat Joze onverwacht op 58-jarige leeftijd overleed. Het is zwaar zonder Joze. Afzien, vinden Jeannette en de jongens, maar ze leren ermee leven. ‘Het is een wonder dat hij zo oud is geworden’, legt Marko rustig uit. ‘Na de eerste hartaanval, die hij op dinsdag 30 juli kreeg, hebben ze hem natuurlijk onderzocht. Daaruit bleek dat hij maar één kransslagader had. Een medisch wonder, vonden de artsen. Joze was er zelf nuchter onder, we maakten er die vrijdag nog grapjes over via skype. Maar helaas kreeg hij zaterdag 3 augustus nog een hartaanval, die hij niet overleefde. Voor ons is het een troost dat hij alles uit het leven heeft gehaald. Hij was een passionele levensgenieter.’

Jeannette & Joze

Geliefd in de hele wereld

Het gezin Banfi kreeg rouwbetuigingen uit de hele wereld. ‘We wisten natuurlijk dat Joze geliefd was, maar in de héle wereld…… We lazen reacties uit Kenia, Cuba, Columbia, er kwam zelfs een zitvolleyballer uit Engeland overgevlogen voor de begrafenis’, vertelt Jeannette. ‘Dat besef was wel bijzonder. Voor ons was het normaal geworden dat hij ‘even’ een clinic in Kenia ging geven. Net zo normaal als de sportles die hij elke woensdag gaf op de mytylschool of de praktische hulp die hij bood aan een man in een revalidatiecentrum. Hij gaf hem tips hoe hij op een stoel kon klimmen, kon leren lopen, zijn evenwicht kon bewaren. Joze was er gewoon altijd voor anderen.’ Thomas voegt toe: ‘En hij was bescheiden. Hij deelde wel zijn ervaringen, maar het ging nooit over ‘ik’ of ‘dankzij mij’.’

beker

Fanatiek in de sport

Hoe was het voor Jeannette en de jongens dat Joze zo intensief bezig was met de zitvolleybal wereld? ‘We weten eigenlijk niet beter. Sport was zijn leven. Hij blonk ook uit in elke sport.’ Dankzij de speciale school in Kamnik, denken de jongens. ‘Als kind raakte hij zijn benen kwijt toen hij onder een landbouwmachine kwam bij een bedrijf in Trzin, waar zijn ouders werkten. Door zijn handicap ging hij naar die speciale school, waar ook sportleraar Rajko actief was. Kan ik niet, bestond daar niet. Iedereen leerde kijken naar wat hij wel kon. En voor Joze was dat sport.’ In twee sporten haalde hij Paraympisch niveau. Eerst met zwemmen en later met zitvolleybal, als speler en als bondscoach van het dames zitvolleybal team (zilver in Athene 2004). ‘Alles won hij. Ook van ons in de zomervakanties’, herinnert Jeannette zich lachend. ‘Hij was enorm fanatiek. Als we van Joze wilden winnen met bijvoorbeeld badminton, sloegen we de shuttle zo kort mogelijk over het net, want rennen kon hij niet!

Joze_simone_marko

Familie op nr. 1

Simone, de vriendin van Marko voegt toe: ‘Maar uiteindelijk stond de familie altijd op één. Niet de sport.’ Jeannette knikt. ‘Hij was er altijd voor de jongens. Ik werkte, hij sportte en zorgde voor ze, bracht ze naar school, haalde ze weer op. Dat was ook weleens spannend, toen de tweeling nog jong was. Hij was bang dat ze toch ineens zouden oversteken. Maar ze hielden altijd netjes ieder één vinger vast; de rest van zijn hand had hij nodig voor zijn krukken. Later ging hij, voor zover het lukte met zijn eigen wedstrijden, altijd naar het voetbal van de jongens kijken. En in de zomer gingen we elk jaar naar de familie in Slovenië.’

Jozeenzonen

Gewoon doen

De jongens hebben veel van Joze geleerd. ‘Eerlijk zijn, interesse hebben in anderen, mensen gelijk behandelen, niet meteen met je oordeel klaarstaan, bescheiden zijn…’, sommen ze op. ‘En je kansen grijpen’, noemt Sven tot slot. ‘Gewoon doen. Ik was bijvoorbeeld afgelopen zomer gevraagd om anderhalve maand voetbaltraining te geven op een aantal kinderkampen in Amerika. Ik twijfelde. Zo goed is mijn Engels niet. Maar mijn vader zei: “Doe het gewoon. Als je het niet probeert, weet je ook niet hoe het is. Het kan tegenvallen, maar het kan ook heel leuk zijn.” Ik heb het er waanzinnig naar mijn zin gehad.’ Als Jeannette en de jongens de lezers al iets willen meegeven, is het: haal alles uit je leven, ongeacht je handicap, en – dat vond Joze ook belangrijk – geef anderen ook een kans. De sport heeft hem veel gebracht, daar wilde hij iets voor terugdoen. Voor wie dan ook.’

Speel met je (G)Hart

Elke maand een inspirerend verhaal over een zitvolleyballer of supporter van zitvolleybal. Wat zijn de verhalen van deze persoon of personen binnen en buiten het veld!

De interviews worden gehouden en beschreven door Tind communicatie, supporter van www.zitvolleybal.com.

Het eerste interview zal zo snel mogelijk verschijnen, wellicht dat de titel al een indicatie is van het eerste artikel?

Blijf op de hoogte via onze nieuwsbrief!