Love is in the air?

Elke maand een inspirerend verhaal over een zitvolleyballer of supporter van zitvolleybal. Wat zijn de verhalen van deze persoon of personen binnen en buiten het veld!

Het verhaal van februari staat in het teken van de liefde en Valentijn is natuurlijk de dag om dit te vieren, uiten en/of bezegelen!
Benieuwd naar het interview van februari schrijf je dan in op de nieuwsbrief!

Wil je alvast iets bestellen voor je geliefde bestel dan VIA onze site en sponsor de sport Zitvolleybal. Meer informatie staat op de virtuele collectebus pagina!

Hoe verras jij je Valentijnsliefde dit jaar?

Check de site valentijngifts of een bloemetje natuurlijk!

Topbloemen.nl

Kijk naar wat je wél kunt!

‘Kan ik niet’, stond niet in het woordenboek van Joze Banfi. Als je iets niet probeert, weet je nooit of je het überhaupt kunt en leuk vindt. Alles wat de ‘Johan Cruijff van het zitvolleybal’ deed, deed hij met 200% inzet en overgave. Hij speelde meerdere sporten, won dozen vol medailles en reisde over de hele wereld als speler en bondscoach. Afgelopen zomer overleed hij veel te jong aan een hartaanval. Zijn vrouw Jeannette en zijn drie zoons Marko (24), Thomas (20) en Sven (20) vertellen met veel humor, liefde en nuchterheid over Joze, en wat zitvolleybal voor hem betekende.

Medisch wonder

Het is nog maar vijf maanden geleden dat Joze onverwacht op 58-jarige leeftijd overleed. Het is zwaar zonder Joze. Afzien, vinden Jeannette en de jongens, maar ze leren ermee leven. ‘Het is een wonder dat hij zo oud is geworden’, legt Marko rustig uit. ‘Na de eerste hartaanval, die hij op dinsdag 30 juli kreeg, hebben ze hem natuurlijk onderzocht. Daaruit bleek dat hij maar één kransslagader had. Een medisch wonder, vonden de artsen. Joze was er zelf nuchter onder, we maakten er die vrijdag nog grapjes over via skype. Maar helaas kreeg hij zaterdag 3 augustus nog een hartaanval, die hij niet overleefde. Voor ons is het een troost dat hij alles uit het leven heeft gehaald. Hij was een passionele levensgenieter.’

Jeannette & Joze

Geliefd in de hele wereld

Het gezin Banfi kreeg rouwbetuigingen uit de hele wereld. ‘We wisten natuurlijk dat Joze geliefd was, maar in de héle wereld…… We lazen reacties uit Kenia, Cuba, Columbia, er kwam zelfs een zitvolleyballer uit Engeland overgevlogen voor de begrafenis’, vertelt Jeannette. ‘Dat besef was wel bijzonder. Voor ons was het normaal geworden dat hij ‘even’ een clinic in Kenia ging geven. Net zo normaal als de sportles die hij elke woensdag gaf op de mytylschool of de praktische hulp die hij bood aan een man in een revalidatiecentrum. Hij gaf hem tips hoe hij op een stoel kon klimmen, kon leren lopen, zijn evenwicht kon bewaren. Joze was er gewoon altijd voor anderen.’ Thomas voegt toe: ‘En hij was bescheiden. Hij deelde wel zijn ervaringen, maar het ging nooit over ‘ik’ of ‘dankzij mij’.’

beker

Fanatiek in de sport

Hoe was het voor Jeannette en de jongens dat Joze zo intensief bezig was met de zitvolleybal wereld? ‘We weten eigenlijk niet beter. Sport was zijn leven. Hij blonk ook uit in elke sport.’ Dankzij de speciale school in Kamnik, denken de jongens. ‘Als kind raakte hij zijn benen kwijt toen hij onder een landbouwmachine kwam bij een bedrijf in Trzin, waar zijn ouders werkten. Door zijn handicap ging hij naar die speciale school, waar ook sportleraar Rajko actief was. Kan ik niet, bestond daar niet. Iedereen leerde kijken naar wat hij wel kon. En voor Joze was dat sport.’ In twee sporten haalde hij Paraympisch niveau. Eerst met zwemmen en later met zitvolleybal, als speler en als bondscoach van het dames zitvolleybal team (zilver in Athene 2004). ‘Alles won hij. Ook van ons in de zomervakanties’, herinnert Jeannette zich lachend. ‘Hij was enorm fanatiek. Als we van Joze wilden winnen met bijvoorbeeld badminton, sloegen we de shuttle zo kort mogelijk over het net, want rennen kon hij niet!

Joze_simone_marko

Familie op nr. 1

Simone, de vriendin van Marko voegt toe: ‘Maar uiteindelijk stond de familie altijd op één. Niet de sport.’ Jeannette knikt. ‘Hij was er altijd voor de jongens. Ik werkte, hij sportte en zorgde voor ze, bracht ze naar school, haalde ze weer op. Dat was ook weleens spannend, toen de tweeling nog jong was. Hij was bang dat ze toch ineens zouden oversteken. Maar ze hielden altijd netjes ieder één vinger vast; de rest van zijn hand had hij nodig voor zijn krukken. Later ging hij, voor zover het lukte met zijn eigen wedstrijden, altijd naar het voetbal van de jongens kijken. En in de zomer gingen we elk jaar naar de familie in Slovenië.’

Jozeenzonen

Gewoon doen

De jongens hebben veel van Joze geleerd. ‘Eerlijk zijn, interesse hebben in anderen, mensen gelijk behandelen, niet meteen met je oordeel klaarstaan, bescheiden zijn…’, sommen ze op. ‘En je kansen grijpen’, noemt Sven tot slot. ‘Gewoon doen. Ik was bijvoorbeeld afgelopen zomer gevraagd om anderhalve maand voetbaltraining te geven op een aantal kinderkampen in Amerika. Ik twijfelde. Zo goed is mijn Engels niet. Maar mijn vader zei: “Doe het gewoon. Als je het niet probeert, weet je ook niet hoe het is. Het kan tegenvallen, maar het kan ook heel leuk zijn.” Ik heb het er waanzinnig naar mijn zin gehad.’ Als Jeannette en de jongens de lezers al iets willen meegeven, is het: haal alles uit je leven, ongeacht je handicap, en – dat vond Joze ook belangrijk – geef anderen ook een kans. De sport heeft hem veel gebracht, daar wilde hij iets voor terugdoen. Voor wie dan ook.’